Even een ommetje maken

Vandaag is het een van de eerste voorjaarsdagen. ’s Ochtends ben ik aan het werk voor een opdrachtgever. Terwijl ik bezig ben, kijk ik af en toe uit het raam en zie ik mensen voorbij fietsen en wandelen. Dik aangekleed, maar vol verwachting van het komende voorjaar.

Door: Wolbert van Dijk

Ik focus me weer op mijn werk, maar kan de verleiding niet weerstaan om toch weer naar buiten te kijken. De treurwilg zal binnen enkele dagen transformeren in een frisse groene boom met de zwierende takken waar ik zo van houd. Wat een voorrecht om vanuit huis te kunnen werken, mijn directe leefomgeving stroomt mijn woning binnen. Lang leve de nieuwe technologie en daarmee de mogelijkheden van het ‘thuis werken’. Rond de middag verstuur ik de bestanden naar mijn klant. Nu is het tijd voor mijn ommetje en meng ik me tussen de wandelaars en fietsers.

We kunnen uitgebreid speculeren of het nieuwe thuiswerken en de nieuwe technologie invloed hebben op het gebruik van het groen in onze directe stedelijke omgeving. Er zijn allerlei spannende trends waar te nemen. 3D-printers zijn bijvoorbeeld in de maak. Over niet al te lange tijd kun je je eigen wasknijpers printen. Het zou kunnen dat we, door bijvoorbeeld de toename aan webshops en de komst van de 3D-printer, ons minder hoeven te bewegen voor woon-, werk- en consumptieverkeer. Blijft het dan nog wel gezellig op straat? Uit eigen ervaring weet ik dat er veel nieuwe initiatieven ontstaan. Want nu ik thuiswerk ga ik niet één keer in de week boodschappen doen, maar betrap ik mezelf er op dat ik soms wel twee keer per dag naar de winkel loop. De technologie maakt de grote wereld bereikbaar en tegelijkertijd de kleine wereld om ons heen steeds belangrijker. Ik merk dat ik door het thuiswerken mijn straat steeds intensiever aan het gebruiken ben. En ik ben waarschijnlijk niet de enige. Door het aan huis gebonden zijn, wordt de betrokkenheid van bewoners met de openbare ruimte steeds groter. En als die openbare ruimte ons niet bevalt willen we daar iets aan veranderen. De bewonersinitiatieven springen als paddenstoelen de grond uit, met bijna allemaal als doel de eigen directe omgeving te veranderen.

Puur eigenbelang dus. Helemaal niks mis mee.

Ondernemen is ook zo’n eigenbelang. En er lijkt in deze crisis een nieuwe manier van ondernemen uitgevonden te worden. Het zelf initiëren van projecten in je directe omgeving is er een voorbeeld van. In mijn eigen stad Rotterdam is dat goed merkbaar. Ik heb bijvoorbeeld samen met bewoners twee projecten gedaan die geheel op eigen kracht zijn opgezet. Een braakliggend terrein hebben we omgetoverd tot een tijdelijke collectieve tuin, genaamd de Tussentuin. En van een stenig breed trottoir hebben we voortuinen gemaakt, genaamd Geveltuinen XXL. Zo heb ik kunnen werken aan mijn portfolio en heb ik ook geld kunnen verdienen.

Op deze manier is thuiswerken nog leuker geworden. En laten we eerlijk zijn, ondanks de nieuwe technologieën en bijbehorende toekomstvisies over de transformaties van de openbare ruimte blijft de rol van mijn openbare ruimte steeds dezelfde, die van ‘een luchtje scheppen’, waarbij ik me graag laat verleiden om tijdens mijn ommetje te gaan zitten op een bankje en te kijken naar de wandelaars en fietsers.

Wolbert van Dijk is stedenbouwkundige en landschapsarchitect.
www.wolbertvandijk.eu